Makalecin - Güncel Blog Yazıları

The Last of Us Part II İncelemesi

0 10

Joel bir karar verdi. Yerkürenin en bencil kararını aldı ve bundan yıllar evvel Ellie’nin gayesini ondan aldı. Ben bu cümleyi söylerken zorlanıyorum zira, Joel’un neden bu türlü bir karar verdiğini anlayabiliyorum. Bu onu haklı çıkarmıyor lakin neden olduğunu anlayabiliyorum, hepimiz anlıyoruz. O yalnızca bir defa daha kaybedemezdi. Hayatın emelini arayan tek kişi Ellie değildi, Joel da kırık bir kol saatine daha ziyade takılı kalmak istemiyordu. Bu kere korumak istiyordu, bu kere kızı ellerinin arasından kayıp gitmesin istiyordu.

The Last of Us Part II aslında birinci oyunun kaldığı yandan başlıyor. Joel gitarını temizlerken, kardeşi Tommy’e yaptıklarını anlatıyor. Aslında bizim için hatırlatma niteliğinde olan bu giriş, birinci kısmı oynamadan Part II’ye başlayacaklar için değerli bir hikaye art planı oluşturuyor. Zira hepimiz birinci oyundan soru işaretleriyle ayrıldık. 2. oyunu oynamamızın en kıymetli sebeplerinden biri de bu soru işaretlerine bir karşılık bulabilmek.

Tommy demişken… Hastanede yaşananların akabinde Joel ve Ellie, Tommy’nin yaşadığı büyük bir kasaba olan Jackson’da yaşamaya başlıyorlar. Jackson, enfekteler ve yağmacılara karşı muhafaza altına alınmış kişisel güvenlikli bir kasaba. Burada eli silah tutan her insan kasabanın güvenliğini sağlamak ile yükümlü. Tommy ve eşi bir nevi önder konumunda oldukları için genelde görevlendirmeli onlar yapıyor. Bazen ikişerli, bazen daha kalabalık kümeler halinde kasaba dışını gözleniyor ve enfekte olanlar sonların dışında tutuluyor.

Yerküre Nasıl Bu Hale Geldi?

2013 yılında Cordyceps tipi bir mantar kişilerin dimağlarında konaklayarak onları çıldırtmaya ve saldırganlaştırmaya başlar. Mantar şikayeti ile hastaneye yatanların aslında birer konak olması ve enfeksiyonu süratle yaymaları sonucu, düşündüğünüzden, varsayım ettiğinizden çok daha kısa bir mühlet içerisinde Amerikan Rüyası’nın sonu gelir.

Cordyceps ailesindeki mantar tiplerinin sayısının 500’den ziyade olduğu düşünülüyor. Külliyen parazit yapıda olan bu Cordyceps, böceklere ve eklembacaklıları konak olarak seçiyor ve onların üzerinde yaşıyor. İşte The Last of Us bu mantarın böcekler bölgesine kişilerde konaklamasını kendine konsept olarak seçiyor. Art planın bu radde ince bir detayla süslü olması, oyunun hikayesini şu ana kadar gördüğüm birden fazla zombi evreninden çok daha inandırıcı ve tehlikeli kılıyor. Zira mantar sporla çoğalan bir canlı tipi. Bu yüzden The Last of Us cihanında ısırılma dışında daha pek çok farklı halde mantarların yuvası haline geliyorsunuz.

Mantar bulaştığı kişinin dimağını maksat alıyor ve süratle büyümeye başlıyor. Bu enfeksiyon sırasında akıl sıhhatini kaybeden bireyler süratle beyinsiz zombilere dönüşüyor. İşte bu aşamalar da bizim oyundaki düşman öbeklerini oluşturuyor. Fakat insan için tabiat hiçbir devir ehil değildir. Adaptasyon kelam konusu olduğunda yeryüzündeki en yavuz cevizlerden biri olan beşerler, yaşamanın yeni yollarını buluyor. Üstelik yalnızca yaşamanın değil, tıpkı hengamda savaşmanın da yeni yollarını buluyor.

The Last of Us Part II birinci oyunun 4 yıl sonrasında geçiyor. Ellie artık genç bir yetişkindir ve Jackson’da yaşadığı görece daha sakin hayat ona orijinal arkadaşlıkların kapısını açmıştır. Birinci oyunun izole yapısının bilakis, Ellie pek çok farklı bireyle etkileşime giriyor ve doğal olarak önemsediği insan sayısı oldukça artmış durumda.

Oyunun derhal açılışı ile birlikte Ellie ve Dina’nın yakınlaşmasına şahit oluyoruz. Aslında bu yakınlaşmayı biz çok önceleri gösterilen bir sinematik fragmanda görmüştük. Dina ve Ellie’nin öpüşmesinin akabinde Jackson ufak çaplı bir buhran geçiriyor ve Joel’in de hadiseye dahil olmasıyla işler karışıyor.

The Last of Us 2 daha oyunun derhal başından Jesse ve Dina üzere karakterleri bize detaylı bir biçimde tanıtmak için elinden geleni yapıyor. Joel vazifelere genellikle Tommy ile bir arada çıktığı için Ellie de Jesse yahut Dina ile takılıyor. Aslında oyundaki en tartışmalı lakin en yanlışsız kararlardan biri olmuş. Hepimiz Ellie ve Joel’i birlikte görmek isterdik lakin Ellie’nin bir peder figüründen çok artık kendi ayakları üzerinde durmaya daha çok muhtaçlığı olduğunu hissediyorsunuz.

Bir Naughty Dog oyunu oynuyorsanız etkileşim her şeyden kıymetlidir. Bu yüzden Dina ve Ellie’nin arasındaki dinamiklere ve duygusal yakınlaşmaya titizlikle yaklaşılmış. Oyunun bize karakterleri tanıttığı birinci saat ahir Dina’ya o kadar çabuk alışıyorsunuz ki, onunla çıkılacak bir macera hayal kırıklığı değil, yeni bir heyecan oluyor. Elbette bu defa düşmanın sokak serserileri ve Tıkırdayanlardan çok daha tehlikeli olması da değerli bir heyecan sebebi. WLF ve Serafiler birinci oyuna nazaran çok daha organize ve ölümcül hücumlarla düşmanlarını ezip geçiyor. Eh, Washington, Seattle’da bu iki büyük güç birbiriyle çarpışırken, Ellie ve Dina da kendi fırsatlarını kolluyor.

The Last of Us Part II kendini ve oyun yerküresini çok ciddiye alıyor ve bu ciddiyeti sonuna kadar size hissettirmeyi başarıyor. Detay seviyesi o denli bir noktaya taşınmış ki, oyunun birinci saatinde de, yirminci saatinde de sizi şaşırtacak bir detay görebiliyorsunuz. Naughty Dog oyundaki animasyon ve sinematik seviyesini yeni nesilde çıkacak tüm oyunları zan altında bırakacak kadar yükseltmiş. Ellie ve öteki karakterlerin jest ve mimikleri olabilecek en yeterli formda oyuna aktarılmış. Böylelikle sahnede yaşanan tüm his ve his anında size geçiyor.

Fakat The Last of Us Part II detay laf konusu olduğunda birçok firmanın çok üzerinde bir geliştirici. Ellie silahla ateş ettiğinde nitekim odaklanıyor ve silah patlamasına makul reaksiyonlar veriyor. Düşmanını çakısıyla öldürürken yaşadığı zorlanmayla karışık hırsı yüzündeki her mimikten okuyabiliyorsunuz. Yağma yaparken üçgen tuşuna arkası arına basarsanız iki eliyle birden gördüğü her şeye saldırıyor. Elindeki silahla camı kırarken gerçekçi bir formda her seferinde yüzünü himaye altına alıyor. Etrafında dönerken karbon kopya aksiyon karakterleri üzere değil, etrafını kollayarak dönüyor. Darbe aldığında, darbenin şiddetine nazaran sendeleyebiliyor yahut arkaya gerçek uçabiliyor.

Oyunda bir noktada açık yerküre deneyimi yaşıyorsunuz. Genel olarak çizgisel yapıya sahip olsa da, The Last of Us Part II genellikle ortam içerisinde sizi özgür bırakıyor ve dilediğinizce keşif yapmanıza imkan sağlıyor. Bilhassa keşif kısımlarının sıkıcı olmaması için ellerinden geleni yapmış geliştirici ekip. Dina çok uygun bir yol arkadaşı ve bulundukları muhite nazaran mevzu mevzuyu açıyor ve siz etrafı araştırırken, bir yandan da muhabbete ortak oluyorsunuz. Kimi devir bir müzik mağazasında eski bir gitar buluyorlar, kimi vakitse bir bankanın alt katlarında Tıkırdayanlara karşı savaşıyorlar. Naughty Dog yol arkadaşı kavramını en âlâ anlayan firmalar biri, buna kuşku yok.

Mahsusen Seattle’daki açık yerküre kısımlarında Ellie ve Dina harita üzerinden gidecekleri bölgesi bulmaya çalışıyor. Burada harita tasarrufunu son radde beğendim. Oynunu görece kısa bir kısmı bu halde geçiyor ve sıradan nizama dönüldüğünde tadı damağınızda kalıyor. The Last of Us Part II bir hayatta kalma oyunu değil, hayatta kalanların oyunu. Bu yüzden hikayenin tonu, hikayelerin ilerleyiş formu ve karakter gelişimi inanılmaz çatışmalar üzerine şurası. Velev benim bugüne kadar bir oyunda gördüğüm en uygun hikaye çatışmaları The Last of Us Part II’de bulunuyor. Hikayenin tansiyonu oyunun her dakikasında, her sinematik ile daha da artıyor. Sonraki sahneyi seçemediğimiz bir oyun olduğu için de alınan kararlara ve yaşananlara birden fazla kere tırnak yeme seansları ile eşlik ediyoruz.

Bu oyunda uygun ve makûs yok. Part II grinin tonları içerisinde kaybolan bir prodüksiyon. Bir karakteri çok severken, on saniye sonra ondan irtihaline nefret edebiliyorsunuz. Ben oyunun senaryosu ve karakterleri yazılırken Shakespeare’in ürünlerinden önemli bir biçimde etkilenildiğini düşünüyorum. Münhasıran de 3. Richard karakter gelişimi ve hikaye çatışmaları açısından The Last of Us Part II’ye inanılmaz uyuyor.

Part II vahşeti ve şiddeti de ciddiyetle ele aldığı için benim bugüne kadar oynarken tıpkı hengamda en çok rahatsız olduğum oyunlardan biri oldu. Daha evvel yayınlanan fragmanlardan birinde genç bir hatunun kollarının Serafiler tarafından çekiçle kırıldığını görmüştük. İnanın bu sahne buz dağının üzerindeki minik bir buz kesimi. The Last of Us Part II mutlaka 18 yaşın altındaki şahısların ve şiddetten rahatsız olanların uzak durması gereken bir imalat.

Ellie düşmanın boğazını keserken düşmanın debelenmeleri, silah hasarı yüzünden uzuvları kopan düşmanların rahatsız edici acı feryatları, mevtin aniliğini her an hissettiren sahneler önemli ölçüde insanın üzerinde tesir bırakabiliyor. Velev yeniden bu vahşet konusunda eleştirilen bir imalat olan The Walking Dead ile karşılaştırmak gerekirse, The Last of Us Part II rahatsız edicilik noktasında bir adım önde. Zira işin içerisinde oyun olması nedeniyle önemli bir empati duygusu da giriyor.

Düşman Öbekleri Daha Organize ve Yapay Zeka Geliştirilmiş

Daha evvel de söylediğim üzere Part II’de çetelerle değil organize öbeklerle çarpışıyoruz. WLF yani Kurtlar, ateşli silahları ve askeri taktikleri son nokta tesirli bir halde kullanabiliyorlar. Ellie onlarla savaşırken elindeki tüm kaynakları tesirli bir formda yönetmek zorunda. Zira bizim aksimize Kurtların mermileri o denli kolay kolay bitmiyor. Çatışma sırasında basitçe etrafınızı çevirebiliyor, ardınızdan dolaşabiliyor ve sizi savunmasız bırakabiliyorlar. Bu yüzden her yer için stratejinizi çok düzgün oluşturmalı ve topladığınız ekipmanları efektif bir halde değerlendirmelisiniz.

Ellie ile araştırma yaptıkça ve yeni konumları keşfettikçe farklı yetenek ağaçları açılıyor. Bazen bir kasa içerisinde, bazen de hikaye gereği topladığınız dergilerle yeni savaş uzmanlıkları üzerinde Ellie’yi geliştirebiliyorsunuz.

Ellie oyunun başlarında çakısıyla düşmanı gizlice öldürürken çok uzun devir harcarken, gerekli yeteneğe yatırım yapmanız halinde bu kere saniyeler içerisinde düşmanı haklayabiliyor. Birebir devranda birinci oyunda olduğu üzere yeteneklerimiz dışında silahlarımızı da geliştirebiliyoruz. Ancak oyun bittiğinde istediğiniz kadar araştırmacı olun, tüm yetenekleri açmanız yahut tüm silahları geliştirmeniz mümkün değil. Her mevzuda olduğu üzere geliştirmeler laf konusu olduğunda da akıllıca kararları vermeniz koşul. Pompalıyı daha kararlı hale getirmek ile tabancanıza susturucu yapabilmek arasında kararı sizin oynanış biçiminiz belirliyor. Tekrar de birinci yetenek ağacı çok değerli dinleme ve sağlık iyileştirmeleri kazandırdığı için birinci olarak onu tamamlamanızı öneriyorum.

Saklılık oyunun çok değerli bir mekaniği. Hem kalabalık düşman öbekleri arasındayken, hem de enfeklerle uğraşırken, birinci düşündüğünüz şey alanınızı görünür etmemek oluyor. Bilhassa düşman öbekleri arasında Tıkırdayan varsa saklılık daha bir ön plana çıkıyor. Tıkırdayanlar birinci oyunda olduğu üzere size dokundukları anda ölümcül darbeyi indiriyorlar. Üstelik bu sefer Ellie çatı yaparak onlardan kurtulamıyor. Başka taraftan artık elimizdeki çakı sonsuz sıhhate sahip. Yani saklılıkla süratlice düşman öldürmek için mütemadi makas ve bant aramak zorunda değiliz. Anlayacağınız Naughty Dog bir taraftan alırken, gayrı tarafa vererek dengeyi sağlamış.

Lakin benim en çok dikkatimi çeken şey Serafiler oldu. Hikaye içerisinde oldukça merak uyandıran bir inanışları olduğu için detaya girmeden yalnızca mekanikleri anlatmak istiyorum. Serafiler, düşmanları onların taktiklerini anlamasın diye kendilerine kişisel bir ıslık haberleşme ağına sahipler. Şayet oyun ayarlarından ilgili altyazıları açmazsanız, onların haberleşmelerini anlamaya çalışarak taktiklerini çözmeye çalışıyorsunuz. Biri öldüğünde, sizi fark ettiklerinde yahut etrafta bir değişim olduğunda farklı ıslıklarla ekiplerini yönlendiriyorlar.

WLF milisleri ise sizin izinizi bulmak için eğitimli köpekler kullanıyor. Bu köpekler sizin bulunduğunuz konumları fark ediyor ve koku izinizi kaybedemezseniz kısa vade içerisinde yakalanıyorsunuz. Sonuç olarak, Ellie sık sık düşmanların uyguladığı taktiklerde açığa çıkma tehlikesi geçirebiliyor. Birinci oyundaki yapay zekanın çok üzerinde reaksiyonlar aldığınız söyleyebilirim.

Tekrar düşmanlarda ince düşünülmüş bir detay da onların birer isme sahip olması. Bir düşmanı öldürdüğünüzde, onun ekip arkadaşı öldürdüğünüz kişinin ismini haykırabiliyor. Yahut bir düşman ortadan kaybolduğunda sairleri ilgili kişinini ismini söyleyerek kendi aralarında süratli bir durum değerlendirmesi yapabiliyor. Bunun üzere minik detaylar sayesinde düşmanlar amaç tahtasından çok rakip üzere hissettirebiliyor.

Sonuç olarak The Last of Us Part II son yılların en yeterli oyunlarından biri olmayı başarıyor. Münhasıran birinci oyunu deneyim etmiş olanlar, muhakkak Part II’yi kaçırmamalılar.

Kaynak: Technopat

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.